Nuit Etoille vi

...Και μηπως δεν υπαρχουν στιγμες στη ζωη ενος ανθρωπου που η μοναξια του παιρνει σαρκα και οστα και ψυχη και μυαλο και γινεται η Μοναξια? Δεν ειναι επιθετικη, δεν ειναι σατανικη υπαρξη που θελει να σε καταστρεψει η να σε πονεσει, παρεα ψαχνει, μια μεγαλη αγκαλια διαθετει για τον οποιονδηποτε...Σε αγκαλιαζει η Μοναξια, οσο πιο σφιχτα μπορει και το μονο που της λειπει ειναι συνειδηση του ποσο μονο σε κανει να νιωθεις...Παιδι ειναι αυτη η Μοναξια, παιδι που ψαχνει απο καπου για να πιαστει, παιδι που σε κοιταει μονο στα ματια γιατι δεν ξερει οτι δεν τη θελουν πουθενα... Αν το καταλαβαινε ομως μηπως δεν θα εκανε σαν μικρο παιδι που για να τραβηξει την προσοχη σου, κλαιει, ουρλιαζει, σπαει πραγματα, χωνει τα δοντια του στο λαιμο σου, τραβαει τα μαλλια σου, σε κλωτσαει...

Αν καταλαβαινε...

Παντα καταλαβαινει.

Ο πινακας με τα αστρα που ρεουν, τα ρολογια που δεν συγχρονιζονται ποτε, ο Χρονος που με βασανιζει, ο Χρονος που περναει, ο Χρονος που ονειρευομαι, ο πανικος που ποτιζει το στηθος μου, το ζευγαρι που με κοιταει περιεργα, το αυτοκινητο που τρεχει, το κοντερ που κινειται ολο και πιο δεξια, το ονομα σου, η φωνη σου να με φωναζει, η ψυχη μου που φλεγεται, οι λεξεις που με αλλαξαν, το Δεντρο με τα μυστικα, ο Ουρανος με τα λαμπερα αστερια, η στρογγυλη λιμνη απο υγρο φως στο χρωμα του φεγγαριου, τα κυματα που εχουν σηκωθει χωρις να φυσα αερας, η Σιωπη, τα ματια σου, τα μισανοιχτα χειλη σου, Εκεινο που θελει να με πονεσει, οι αστραπες χωρις βροντη να τις ακολουθει, το ψιλοβροχο που πεφτει χωρις να υπαρχει ενα συννεφο στον ουρανο, ο αντρας με το σκοτεινο βλεμμα αναμεσα στους δυο καθρεφτες στο φλιτζανι του ελληνικου που προσπαθει να κοιταξει πισω απο το ειδωλο του, η σκοτεινη μορφη που μιλαει ασταματητα τα λογια τα ακαταληπτα για μενα, ο Εαυτος που μιλαει τα λογια τα ακαταληπτα για σενα, Εσυ που εισαι διπλα μου και ακομα νομιζεις οτι εισαι μακρια με τη θεληση σου, εγω που ειμαι μονος και νομιζω οτι θα με σωσεις, ο Θεος που εγκατελειψε και αυτο το συμπαν για να φτιαξει καποιο αλλο καλυτερο, το παιδι εκεινο που μισησε το θεο γιατι ηταν ο μονος που εμαθε το μυστικο του εκεινα τα πρωινα πριν απο εντεκα χρονια και δεν εκανε τιποτα για να το βοηθησει παρα μονο κοιταζε, απαθης απο τον τρουλο της εκκλησιας του απιστου, τα σημαδια απο τα καρφια τα οποια ζηταω απο τοτε για να δεχτω καθε τι που μου ζηταει απλα να κλεισω τα ματια μου και να αφεθω, εκεινο το τραγουδι που επαιζε σε δυο ραδιοφωνα στις δυο ακρες μιας τηλεφωνικης γραμμης, σημαδευοντας δυο καρδιες στην ακρη μιας αλλης γραμμης που δεν λεει να κοπει,γραμμη απο φως που μπηκε απο το παραθυρο ενος κιτρινου βιβλιου δεμενου με μια κοκκινη κορδελα και δεν εσβησε ποτε, το σημαδι του αστερισμου, το δακρυσμενο βλεμμα μπροστα απο το τζαμι που μας χωριζει απο το δακρυσμενο ουρανο,το μελι που σχηματιζει δυο ματια, η αγρυπνια, ο υπνος, ο εφιαλτης, η αγωνια, η οργη, τα δακτυλα σου που τρεμουν, η καρδια σου που παει να σπασει, το δωματιο που γερνει, τα χειλη σου που ματωνουν, το στομαχι σου που δενεται, το μαυρο και το κοκκινο της τραπουλας, το λευκο τριανταφυλλο στο κρεβατι της, η ανασα της, το ροζ χαρτι με τους χαρακτηρες που σχηματιζουν μια εξηγηση, τα δακτυλα της στην κοιλια της, τα μαυρα παπλωματα, το μαυρο ξυλινο κουτι,ο ηχος των πληκτρων που υποχωρουν στην πιεση των δακτυλων, ο κλειστος υπολογιστης, η πορτα που ανοιγει, η πορτα που κλεινει, η σιωπη του διαδρομου, το ουρλιαχτο της ψυχης μου, η χουφτα που γινεται γροθια, το δακρυ που κυλαει, η εικονα σου, η εικονα της, το σκοταδι...

Οι αγγελοι που με φυλαγαν χαθηκαν, οι δαιμονες μου εγιναν καθρεφτες και εγω ειμαι στη μεση, διαφανος πλεον, και ομως τρεμω να κοιταξω και να λυτρωθω.

Η Ματια

Εγω.

Ο καθρεφτης που γινεται χιλια κομματια, ασημενια κυματα.

Ο ηχος τους καθως πεφτουν.

Το ματωμενο χερι μου.

Η Καταρα πανω απο την καρδια μου.

Χαμενος καπου πιο ψηλα, η πιο χαμηλα, ακομα δεν ξερω αν ειναι παραδεισος η κολαση αυτο, ειμαι μαζι σου, μαζι σου απο παντα, μαζι σου για παντα, παρον ισως να μην υπαρχει, να μην υπηρξε ποτε...Απο παιδι ονειρευομαι, εσενα ονειρευομαι, ζωες ολοκληρες σε εχω μαζι μου, μακρια μου, μεσα μου, καθε βραδυ κλεινω τα ματια μονο και μονο για να σε ξαναβρω, να μαι εκει χωρις ποτε να το καταλαβεις.

Η Μοναξια παντα καταλαβαινει.

Ηταν μια νυχτα που χωρεσε ολες τις ζωες μου.

Μια μεγαλη νυχτα.