Nuit Etoille iii

‘...Καθε μερα που τελειωνει βλεπω τον ουρανο να εχει παρει φωτια… Ειναι ειρωνικο που το λαμπροτερο θεαμα του ο ηλιος το δινει οταν δυει, σαν παρηγορια για τη νυχτα που ερχεται και ελπιδα οτι η μερα θα ξαναρθει… Σκεφτομαι πως καπως ετσι ειναι και οι μεγαλοι ερωτες, τελειωνουν με φοντο εναν ματωμενο ουρανο, σε συννεφα που μοιαζουν να εχουν παρει φωτια, και εναν ηλιο που στο τερμα του οριζοντα βυθιζεται για να φωτισει αλλων τα ονειρα, και το μονο που μενει ειναι ενα μονοπατι πανω στη θαλασσα της ψυχης σου που θα ηθελες να οδηγει ξανα εκει… Και εσυ μενεις μονος, μονος σε ενα κοσμο γεματο ανθρωπους που δεν νιωθουν οτι για σενα η μονη παρηγορια ειναι οταν ερχεται η νυχτα να κοιμασαι και να ονειρευεσαι εκεινη να χαμογελαει, και οτι ελπιδα δεν εχεις, γιατι καθε φορα ξυπνας…’

Ανοιχτος δρομος. Ευθεια. Μια αισθηση σαν γαργαλητο στο δεξι ποδι.Μια ματια στον καθρεφτη. Κανεις πισω. Κανεις μπροστα.

Παλι μονος.

Ανεπαισθητη η κινηση του δεξιου ποδιου.

Κοντερ στα 110.

Παλι το ιδιο συναισθημα ασφυξιας. Οι κλειστοφοβικες τασεις που τον κυνηγουσαν σαν Ερινυες καθε φορα που ενιωθε εστω και για μια στιγμη ικανοποιημενος με τη ζωη του, με τον εαυτο του.

Κοντερ στα 140.

Θυμηθηκε.

Ειχε ξαπλωσει στην πολυθρονα του, μπροστα απο την οθονη του υπολογιστη. Ειχε μολις μπει στο τελευταιο κεφαλαιο του νεου του βιβλιου. Ειχε χαμογελασει. Ειχε κοιταξει το ρολοι. Η Αγγελικη δεν θα αργουσε πολυ. Ειχε κλεισει τα ματια. Ηταν αναλαφρος. Ηταν ευτυχισμενος.

Κοντερ στα 170.

‘Εξομολογησου’

‘Εξομολογηση γινεται οταν αμαρτησει καποιος. Ποιο ηταν το αμαρτημα μου?’

‘Δεν ξερεις?’

‘Ειμαι ευτυχισμενος, ειμαι γεματος’

‘Λες ψεματα,δεν εισαι ευτυχισμενος οταν δεν εισαι γεματος’

‘Ποιος εισαι εσυ να με κρινεις?’

‘Ο ιδιος σου ο εαυτος’

Θυμηθηκε.

Ηταν 9.15. Ειχε σηκωθει. Κοιταζε το σπιτι του, παντου η παρουσια της Αγγελικης του, το γουστο της, οτι αγαπουσε στη ζωη της ηταν αποτυπωμενο σε καθε γωνια του χωρου τους. Φως, ζεστασια, στοργη. Αγαπουσε αυτο το χωρο.

Φοβος. Τα χερια παγωμενα, ιδρωμενα, πανω στο τιμονι. Ενταση.

Κοντερ στα 200.

‘Απο ποιον θες να ξεφυγεις’

‘Απο εσενα’

‘Δεν μπορεις να ξεφυγεις απο τον εαυτο σου’’

‘Σταματα, θελω να φυγω, απο ολους, απο ολα’

‘Τρεχα οσο θες, σ εκεινη θα καταληξεις παλι. Δεν εισαι γεματος’

Θυμηθηκε.

Το βλεμμα του ειχε σταματησει σε μια γωνια του καθιστικου. Παγωσε.

Nuit etoille. Το αντιγραφο του πινακα του Van Gogh που κοσμουσε το καθιστικο, αυτο που μισουσε και φοβοταν η Αγγελικη. Η πορτα απο την οποια ξεπηδησαν οι Ερινυες του. Αστρα που ρεουν, ενα με τη γη,με εκεινο το σκοτεινο δεντρο, πυργο, φωτια. Το δωρο της Αλλης.

Αδρεναλινη. Οργη.

Κοντερ στα 230.

‘Αμαρτησες’

‘Τι εκανα? Γιατι δεν με αφηνεις ησυχο?’

‘Την σκεφτεσαι, ξανα, ξανα, ξανα..........ΞΑΝΑ..........’

‘Λες ψεματα, δεν ειναι εκεινη, ειμαι ευτυχισμενος αλλου’

‘Δεν εισαι γεματος’

Θυμηθηκε.

Ειχε μεινει ασαλευτος, με τα ματια του καρφωμενα στον πινακα. Μεσα σε μια στιγμη, εικονες, συναισθηματα, αστραπες που τον τυφλωσαν. Σαν σημερα ειχε χασει Εκεινη... Ενιωθε τις ακρες των δαχτυλων του να τρεμουν. Το στηθος του να βαραινει. Ενιωθε τους τοιχους να γερνουν προς τα πανω του, παλι. Ολη αυτη η ζεστασια ειχε γινει μεγγενη και τον εσφιγγε, επρεπε να φυγει, να φυγει...

Τα φωτα περνανε σαν μια γραμμη μπροστα απο τα ματια του. Το αυτοκινητο τρεμει.Το κορμι του τρεμει. Ριγος. Ερχεται και φευγει σαν κυμα, σαν ανεμος.

Ιδρωτας τρεχει απο το μετωπο του, το αυτοκινητο σκιζει τη νυχτα με ιλιγγιωδη ταχυτητα. Γιατι του φαινεται πως κινειται απελπιστικα αργα?

Πρεπει να ξεφυγει.

Στροφες, κλειστες, αποτομες. Το κεφαλι του παει να σπασει, το σωμα του ειναι ετοιμο να εκραγει.Το βλεμμα του απολυτο, παγωμενο. Η ψυχη του φλεγεται.

‘Θελω γαληνη’

‘Ποιον κοροιδευεις? Εχεις γαληνη’

‘Εχω τα παντα, η γαληνη μου ειναι αλλου ομως’

‘Δεν εισαι ευτυχισμενος’

‘Δεν ειμαι ευτυχισμενος’

Κοντερ στα 270, η βελονα κολλημενη στο κοκκινο.

Κι ομως.

Πληρης ησυχια, πληρης ακινησια.Ο δρομος χαθηκε, τα φωτα εγιναν αστερια που ρεουν.Εμεινε μονο το προσωπο της Αλλης, το βλεμμα της, φοβαται να πει το ονομα της, το ονομα της που ουρλιαζει μεσα του, το ακουει ξανα και ξανα, μαζι με εκεινα τα λογια...

‘-Γιατι φοβασαι να αφεθεις στο ονειρο?’

‘-Το ονειρο ζηταει πολλα’