Nuit Etoille i

Let me not to the marriage of true minds

Admit impediments. Love is not love

Which alters when it alteration finds,

Or bends with the remover to remove:

O no! it is an ever-fixed mark

That looks on tempests and is never shaken;

It is the star to every wandering bark,

Whose worth's unknown, although his height be taken.

Love's not Time's fool, though rosy lips and cheeks

Within his bending sickle's compass come:

Love alters not with his brief hours and weeks,

But bears it out even to the edge of doom.

If this be error and upon me proved,

I never writ, nor no man ever loved.

Sonet CXVI

“I don’t care where you go, you won’t get away from me….”

"......Εχω μια αντιληψη περι χρονου, οπως και ο καθε ανθρωπος, επισης εχω και μια αντιληψη περι ψυχης, περι ομορφιας, περι συμπαντος, περι Θεου, περι ερωτα, περι αλλων ανθρωπων και των δικων τους αντιληψεων. Οπως ολοι οι ανθρωποι εχω και μια παραλλαγη του ανθρωπινου εγωισμου, του εγωισμου που θεωρει οτιδηποτε συμβαινει στο περιβαλλον μου να κατευθυνεται προς εμενα τον ιδιο, να γινεται για μενα. Μαλλον οπως ολοι οι ανθρωποι δεν μπορω να απαλλαγω απο την ιδεα του οτι ειμαι το κεντρο του συμπαντος, μαλλον, μιας και δεν μπορω να αντιληφθω οτι υπαρχουν απειρα ζευγαρια ματια πισω απο τα οποια κρυβονται απειρα τετοια συμπαντα σαν το δικο μου, που κι εκεινα με τη σειρα τους θεωρουν τον κοσμο ως μια σκηνη στην οποια εχουν υποχρεωση και καθηκον να παιζουν μια ολοκληρη ζωη πρωταγωνιστικο ρολο. Εν τελει μπερδευονται οι πρωταγωνιστες και οι κομπαρσοι και το αποτελεσμα ειναι απλα ολοι να παιζουμε και να αυτοσχεδιαζουμε, χωρις σεναριο, ο ενας θεατης των αλλων και ολοι του καθενος, με αγνωστο σκηνοθετη...’

‘Αρχισα να παιζω τον δικο μου ρολο αρκετα μικρος, πριν ακομα κατανοησω εστω και τη γωνια της σκηνης στην οποια βρισκομουν, ειτε ποιοι ηταν γυρω μου... Παντως ενα ηταν σιγουρο, οτι απο την πρωτη στιγμη που γυρισα το κεφαλι μου, το βλεμμα μου καρφωθηκε σ εκεινη....’

‘Ειναι ισως αστειο, δειχνει τη μικροτητα της ανθρωπινης μνημης, μπορει να περασουν χρονια μεχρι να ξεχασεις κατι που σου κλεψαν, η κατι που σου ειπαν, κι ομως η στιγμη, το σταυροδρομι, η στιγμη της επιλογης η της συναντησης με το γεγονος που θα σου αλλαξει τη ζωη παντα μενει θολη στις λεπτομερειες της μεσα στο μυαλο σου. Δεν θυμαμαι την πρωτη φορα που την ειδα, που της μιλησα, που –ισως- την αγγιξα.... Ισως αυτο και μονο το γεγονος να φταιει, που το προσωπο της εχει γινει συναισθημα και οχι αναμνηση....Ισως..."

Εμεινε για λιγα λεπτα με το βλεμμα καρφωμενο στην οθονη του υπολογιστη, με τα χερια ακομα πανω στο πληκτρολογιο. Εγειρε προς τα πισω, πανω στην δερματινη πλατη της καρεκλας του φερνοντας το ενα χερι στο προσωπο του, χαιδευοντας τα αξυριστα για μερες μαγουλα του. Κοιταξε γυρω, και μετα εξω, απο το κλειστο παραθυρο. Ειχε ηδη νυχτωσει. 

Εψαξε το ρολοι του, κατω απο στοιβες λευκες και ροζ κολλες χαρτι ατακτα τοποθετημενες πανω στο γραφειο του. Η ωρα ειχε παει 9.10.

Εκλεισε τα ματια του.